Këshilla të dobishme

Provimet Mbarëkombëtare: Këshilla e psikologëve për efikasitet më të madh

6views

Qetësia, pushimet nga leximi dhe komunikimi me miqtë rekomandohen nga psikologët për studentët që janë në provimet Panhelene, në mënyrë që të mos pushtohen nga stresi dhe të jenë efektivë në provimet e këtij viti.

“Prindërit duhet t’i bëjnë fëmijët të kuptojnë se nuk gjykohen nga nota”, thekson psikoterapistja Andrianna Gerontis për APE-MPE dhe vijon: “Ne kërkojmë që fëmijët të ulen dhe të lexojnë në mënyrë që të japin maksimumin. Gjëja më e mirë që ka një student është ajo që çdo prind e di se ka fëmija i tyre. Epo, t’i kërkosh më shumë është si t’i tregosh se nuk mjafton kurrë dhe kjo kontribuon negativisht në pjesën tjetër të provimeve si dhe në pjesën tjetër të jetës së tij. Është e rëndësishme që prindi të jetë aty, por pa pyetur vazhdimisht nëse ka lexuar duke i bërë presion fëmijës. Thjesht jini aty për ta pyetur nëse ka nevojë për ndonjë gjë pa qenë mbi kokë, pa u munduar ta lexoni vetë, pa shfaqur prindi ankthin që ka që fëmija të shkruajë mirë. Studentët nuk duhet të harrojnë të gjejnë kohë për miqtë e tyre, për t’u çlodhur dhe për të rimbushur bateritë e tyre.”

Ndër simptomat e stresit që një student mund të ndjejë gjatë periudhës së provimeve sipas ekspertëve janë: dhimbje koke, marramendje, probleme gastrointestinale, djersitje dhe dridhje duarsh, gulçim, rrahje të shpejta të zemrës dhe vështirësi në gjumë. Për më tepër, reduktimi i performancës është rezultat i stresit të tepruar. “Ankthi si simptomë është diçka që na mobilizon, kur ekziston brenda konteksteve normale”, thekson për APE-MPE psikologia/psikoterapistja Maria Laiou.

“Nuk është aq shkatërruese sa mendojmë, sepse mund të na japë energji dhe motivim për t’u mobilizuar për diçka që është e rëndësishme për ne. Por kur ankthi bëhet i jashtëzakonshëm, atëherë ne shohim simptoma të tilla si sulme paniku, vështirësi në gjumë, ulje të oreksit dhe siklet. Kur ankthi bëhet shkatërrues është sepse ndjenja se nëse dështoj, shkatërrohem rritet shumë. Aty duhet inkurajuar nga prindërit që askush nuk u shkatërrua sepse patën një rezultat të keq në Panhelenik dhe se ka mundësi dhe mundësi. Është përmes gabimeve që ne mësojmë dhe mund të çojmë në diçka që mund të jetë më e mirë për të ardhmen” shton M. Laiou.

Pritshmëritë realiste dhe organizimi i mirë i kohës konsiderohen aleatë për një rezultat të mirë. “Panheleni është një situatë që ka shumë ankth dhe frikë për të ardhmen. Pra, frika nga dështimi është e fortë. Pra, studentët duhet të përqendrohen tani në përpjekjet që mund të bëjnë për një qetësi, të organizuar, jo diçka rraskapitëse, e cila gjithashtu nuk ka asnjë efekt. Dhe mbi të gjitha duhet të ketë pritshmëri realiste si nga prindërit, ashtu edhe nga vetë nxënësit, hap pas hapi për të provuar. Zakonisht mund të ketë zemërim ose tërheqje drejt fundit. Është e rëndësishme që mësuesit t’i inkurajojnë studentët të bëjnë më të mirën për të njohur përpjekjet e tyre. Prej atëherë, Panheleniku është një pjesë e rëndësishme, por nuk përcakton të gjithë rrugën profesionale të një personi. Ngjarjet panhelenike janë një mundësi që prindërit dhe fëmijët të zhvillojnë lidhje më të forta besimi dhe komunikimi më të mirë”, theksoi psikologia Alexandra Pavletsi – Stefani, duke folur për APE-MPE.

Sindikata “Së bashku për fëmijën” shprehet se “sado e çuditshme të duket, ndonjëherë këmbëngulja e prindërve apo e mësuesve për performancën e fëmijës mund të rrisë ankthin e tij dhe të ulë performancën e tij. Në mënyrë tipike, presioni për të performuar krijon më shumë stres dhe pasiguri tek fëmija duke i bërë ata të humbasin fokusin dhe/ose të shkëputen nga procesi i të mësuarit dhe gjërat që i pëlqejnë.

Është e rëndësishme që prindërit të jenë në kontakt me emocionin e tyre, të jenë në gjendje ta njohin atë në mënyrë që të kuptojnë se ku ndalojnë ata vetë dhe ku fillon fëmija. Në këtë mënyrë ata do të mund të ndajnë atë që shqetëson realisht adoleshentin nga ndjenja e tyre dhe të mos e rëndojnë më shumë. Nëpërmjet një menaxhimi të tillë, do ta kenë më të lehtë të dëgjojnë vërtet adoleshentin dhe nevojat e tij në këtë kohë, të jenë në gjendje të kujdesen për ta dhe të respektojnë ritmin dhe aftësitë e tij.”